Cliche of ga je mee?

Hoe vaak begint een reisverslag in een tijdschrift wel niet met het cliche dat iemand wordt opgebeld met de vraag of hij binnenkort toevallig mee kan op een duikvakantie. Het lukt ze dan altijd om vrij te nemen en zodoende van een mooie duikvakantie te gaan genieten.

Net voor kerst, afgelopen jaar, belde Domien mij op. Hij had al samen met zijn broer een duikvakantie geboekt naar de Rode Zee. Een andere vriend van hem had ook wel interesse en misschien zou ik dan ook wel mee willen? Aangezien ik nu ook wel eens naar de Rode Zee wou en ook nog vrij kon nemen in die periode, was de keus niet zo moeilijk.

Heenreis Amsterdam-Hurgada
Donderdag 4 februari 1999

Op 4 februari 1999 zaten er zodoende vier zeeuwen om zeven uur 's ochtends bij Mac Donalds op Schiphol; Domien een internet, studie en duikmaat van mij, zijn broer Harold en dan de twee Leon's, waarvan ondergetekende er een van is.

Na in het vliegtuig 's ochtends een dun vet pannekoekje te hebben gegeten, konden we genieten van het uitzicht boven Kreta dat speciaal voor ons was besneeuwd! Na een tussenlandig in Luxor, waar je overigens per velletje WC papier kan betalen, landde we om 18 uur in Hurgada. Vanaf daar zijn we met een busje naar het hotel in Safaga gebracht. Aangekomen bij het Safaga & Marina Hotel ontmoette we twee hollandse zeikers. Als je al gelijk over alles begint te klagen op de eerste avond, kun je maar beter een geheel verzorgde duikreis naar het Veerse Meer boeken. Na een goede avondmaaltijd zijn we nog even in het 'hol' gegaan. De disco van het hotel kon namelijk pefect doorgaan als chill out room. Mijn tape met trance en techno werd dan ook gelijk gedraaid en gekopieerd door de 'DJ'. In ruil daarvoor eiste ik natuurlijk wel een tape met hun muziek die werkelijk waar niet zou mistaan in een echte chill out room bij ons. Zonder dat ik nog maar één visje gezien had, kon mijn vakantie niet meer stuk! (Stella is trouwens best lekker bier).

Eerste duikdag: Tobia Hamra en Tobia Kebir
Vrijdag 5 februari 1999

De wekker ging om kwart voor zeven 's ochtends. Echt vakantie dus! (Hum). Na een stevig ontbijt met oa een gebakken eitje werden we om acht uur opgehaald door de duikleidster van Orca Diving. Na de check-in en het uitzoeken van een loodgordel voeren we om negen uur weg van de duikbasis met de Sea Omar. Aan boord vooral Duitsers, een Oostenrijks paartje, englisch people, de zeikers en wij als 4 Zeeuwen.

Na niet zo lang te hebben gevaren kwamen we bij Tobia Hamra. Een behoorlijk groot rif, niet zo ver van de kust. Voor mij zowiezo het eerste echte rif dat ik zag, prachtig met dat licht blauwe water. Nu merkte ik aan boord al dat het klaren me niet meer zo goed af ging, maar echt balen deed ik pas toen ik niet dieper dan drie meter kon komen. Waarom dit nu juist tijdens mij eerste duik in de Rode Zee?? Teleurgesteld ben ik terug gezwommen naar de boot, maar wel wetende dat ik juist hiermee de rest van de vakantie mee zou kunnen redden. Na mijn perslucht af te hebben gedaan ben ik lekker gaan snorkelen, en perslucht of niet, het was voor mij zo al een heel paradijsje wat ik daar onder water zag! Mooie gekleurde koralen, veel vissen, grote vissen en uiteindelijk belandde ik nog in een hele school met Trompetvissen. (In de Oosterschelde zou ik ze hebben aangezien voor Zeenaalden van een meter lang!). Eerlijk gezegd was dit moment ideaal om op het gemak mijn nieuwe OW-camera uit te testen.

De tweede duik werd gemaakt bij Tobia Kebir, een stuk kleiner rif dan het voorgaande. Ditmaal lukte het me gelukkig wel om mijn rechter oor te klaren. Samen met Harold daalde we langzaam af tot ongeveer 17 meter. Al direkt zagen we een ontzettend grote murene. Als je daar zo voor ligt, voel je je toch wel klein t.o.v. zo'n gespierd beest. Het bleeft ons echt recht in de ogen aankijken, prachtig! Verder waren er natuurlijk schitterende koralen, wel hele grote 'goudvissen', enkele flinke Bruiden van de Zee en koraalduivels. Mijn eerste echte duik in de Rode Zee was een feit, ontzettend veel gezien, maar volgens mij nog veel meer niet gezien door de perfecte camouflage van de dieren. In ieder geval hebben we maar gelijk een afspraak gemaakt voor een aparte nachtduik.

Terug gekomen op de duikbasis konden we al onze spullen schoon spoelen en ophangen zodat we niet een hele week zouden moeten sjouwen. 's Avonds zijn we Safaga Downtown in gegaan. Het leuke hiervan is dat het er allemaal nog niet zo mega-toeristisch is als in Hurgada. Het is er nog hier en daar nog gewoon een 'lekkere' vuilnisbelt. In een coffeeshop hebben we nog een bakkie genomen met letterlijke tering nasmaak en een waterpijpje gerookt (bubbelsmoking).

Egyptische vrienden maken in Safaga Downtown is niet moeilijk, er vanaf komen wel......

Hierna maakte we kennis met Achmed die ons wel eventjes langs de winkeltjes van al zijn 'broers' en 'vrienden' zou leiden. Welja, de thee en cola was gratis en we zijn nu eenmaal zeeuw. Toch heb ik nog maar twee pakjes sigaretten gekocht als cadeautjes voor thuis. Dat ze wel erg goedkoop waren was niet zo gek, want thuis gekomen bleek het namelijk thee te zijn, ook met filter!

Tweede duikdag: Panorama-Oost, Panorama West en Gamul Soraya (nachtduik)
Zaterdag 6 februari 1999

Goed geslapen, alleen hier en daar een muggetje en een snurkende Leon (welke??). Na een stevig ontbijt (met ei) werden we weer keurig opgehaald en naar de duikbasis gebracht. Tijdens de toch naar de eerste duikstek was er flink wat deining. Voor andere kennelijk meer een probleem dan voor mij, want ik vervolgde lekker mijn nachtrust. De duikstek was ten oosten van het Panorma Rif, een rifeiland, flink ver uit de kust gelegen. Samen met Leon doken we langs een prachtige drop-off. Volgens de kaart loopt deze door tot bijna 500 meter diepte. Met mijn oor had ik gelukkig geen problemen meer. Ook had ik mijn fototoestel meegenomen om eindelijks eens echte vakantiekiekjes te maken, alleen zo'n rolletje is veel te snel op! We waren nog niet eens zo lang onder toen uit de verte een Witpunt haai kwam aangezwommen! Ongeveer een meter of vijf onder ons zwom hij in tegenovergestelde richting langs ons. Ze maken echt een prachtige beweging, totaal anders dan andere vissen. Alhoewel Discovery Channel ons overspoeld met haaienfilmpjes, was dit toch echt wel even wat mooier hoor! De haai had helaas (of gelukkig) geen interesse in ons en zwom dus op het gemakje door. Mijn eerste haai!

Tussen de middag werd er op het schip weer een perfecte warme maaltijd voorgezet. Ook al weet je vaak niet wat je eet, het smaakte wel! Terwijl we aan het eten waren verschenen er plotseling onder het schip enkele ontzettend grote Napoleon vissen. Naar schatting wel een meter lang. Dus met duikbril op en camera in de hand toch maar even in het water gesprongen. Alleen dan zien ze er nog een tikkeltje groter uit! Als je nederlandse visjes gewend bent, is dit wel even iets heel anders hoor. Ook bij deze vissen geldt weer dat als je zelf rustig bent, je ze van heel dichtbij kunt benaderen en bekijken. Ze keken nog terug ook!

Terug op het schip zat ik in het zonnetje een beetje op te drogen en vooruit te turen. Ik zag al wel iets bewegen in de verte, maar opeens sprongen ze ook voor het schip op uit het water: dolfijnen! YES! Zelfs de bemanning vond het nog leuk om naar de twee grote en twee kleine dolfijnen te kijken.

De tweede duik was ook op het Panorama Rif, nu echter ten westen en tevens een driftduik. Ook hier genoeg foto's kunnen nemen. We zagen wederom zeer grote Napoleon vissen en veel Blauwvlek pijlstaartroggen. Na ruim een uur onder te zijn geweest, had ik het voor het eerst toch wel koud.

Mooie plaatjes

De derde duik was een nachtduik bij Gamul Soraya. Rond zeven uur 's avonds gingen we echter al te water aangezien het 's middags om vijf uur al donker is. Het afdalen moest ik heel langzaam doen vanwege het klaren. Toen we echter beneden waren wisten we niet meer precies welke kant we op moesten….. kennelijk hadden we bij de breefing wat gemist. Andere Leon besloot daarom terug te keren naar de oppervlakte ter orientatie. Na wat zoeken vonden we dan toch het rif. Eerlijk gezegd hadden we er wat meer van verwacht, maar de school met Trompetvissen was toch prachtig.

's Avonds in het hotel kwam de reisleidster van onze reisorganisatie nog even vertellen dat ze eigenlijk niets te vertellen had. Er waren nu eenmaal geen problemen en een beetje improviseren op z'n tijd hoort er bij in Egypte. Na drie maal te hebben gedoken op één dag ben je in ieder geval wel heel moe, dus mug of geen mug, slapen deden we wel.

Derde duikdag: Gamul Kebir en Gamul Soray
Zondag 7 februari 1999

Om half vijf 's ochtends werden we al gewekt door de galmende Mekka muziek. Gelukkig toch nog in slaap gevallen tot zeven uur, gevolgd door een ontbijtje met een niet helemaal gaar eitje…

Uiteraard doordat het nu winter is in Egypte was het vandaag niet al te warm en waaide het hard. Alhoewel we truien en jassen mee hadden genomen, miste we eigenlijk mutsen om je oren te beschermen. Niet zozeer vanwege de kou, maar meer voor de wind. Harald bleef daarom ook de eerste duik aan boord vanwege een licht verkoudheidje.

De eerste duik was bij Gamul Kebir. Dit rif loopt tot ongeveer maar 7 meter diepte. Rondom is het behoorlijk zanderig waardoor het zicht minder was als voorgaande duiken. Toch heb ik hier een paar foto's genomen die ik persoonlijk tot de mooiste van deze vakantie reken. Onder andere van een krop sla koraal (juiste naam moet ik nog opzoeken). Ook trachtte ik nog een Kogelvis te fotograferen. Net toen ik perfect voor de vis lag, schoot hij naar me toe en ik me een snorkeltje schrok! De andere duikers bliezen daardoor gelijk liters lucht erdoor heen.

Na deze duik hadden we friet met rijst en vlees als luch, smaakte weer goed. Alhoewel ons schip keurig lag afgemeerd aan één van de HEPCA ankerboeien, probeerde een ander duikschip ons dat na te doen. Ze miste echter de kabel en vaarde schuin het rif op. De beschadigingen op het rif zullen niet gering geweest zijn.

De twee duik was werderom bij Gamul Soraya, hier hadden we gisteravond de nachtduik gemaakt. Dit maal hebben we echter veel meer gezien. Grote scholen met Straatvegers. Zelf ben ik rustig midden in zo'n school gaan hangen en door de lichte stroming bewoog ik samen met hun dezelfde richting uit. Hierdoor voelde ik me des te meer als een vis in het water. Het viel me weer op hoe kalm de vissen blijven, zolang je zelf ook maar rustig blijft. Ook zagen we nog veel Trekkervissen. Het 'trekkertje', waar Leon het steeds over had, heb ik alleen nooit gezien Verder kwam we nog een grote school tegen met Wimpelvissen. Ook vermoedelijk een grote Tonijn gezien en de nodige Papagaaivissen. Mooie duik en weer een fotorolletje vol.

's Avonds gingen Domien en Harold nog wat sieraden inslaan bij de lokale goudboer in het hotel om er zo verzekerd van te zijn dat ze nog terug mochten komen bij hun vriendinnen.

Vierde duikdag: Ras Abu Soma en Tobia Arba
Maandag 8 februari 1999

Vandaag uiteraard weer twee duiken. De eerste duik was bij Ras Abu Soma. Een prachtig rif waar we al gelijk een zeer lange murene naar beneden zagen kronkelen. Zeker ruim anderhalve meter lang. Terwijl we rustig langs het rif genoten van al het moois, keek ik toevallig schuin naar boven. Mijn eerste schildpad! Een reusachtige schildpad zwom op ruime afstand van ons weg. Net een UFO zoals hij zich door het water voortbewoog. Helaas duurde de ontmoeting niet zo lang, maar het was wel even genieten hoor. Na een eindje verder te hebben gezwommen kwamen Leon en ik bij een dropoff. Dit maal steiler als die van enkele duiken geleden. We zaten op ongeveer 32 meter en het verschil met de begroeing en vissen op bijvoorbeeld 15 meter is toch opvallend mooi. Enkele zeer grote vissen lieten zich dan ook aan ons zien. Doordat we al bijna in deco zaten, althans op mijn Scubapro'tje, gingen we weer langzaam terug met de stroom mee. Dit maal zagen we tussen de stenen een ontzettend dikke en lange murene. Alleen deze sliep kennelijk. Terug gekomen op het schip bleek dit toch wel de tot nu toe mooiste duik te zijn geweest.

Als middagmaaltijd aten we vis, ook in Egypte met graadjes. Dus ik heb de ene helft maar weer gewoon terug gelegd waar het vandaan kwam, namelijk overboord.

De twee duik was bij Tobia Arba. Dit zijn zeven grote rotsblokken waar je overal omheen kunt zwemmen. Erg diep was het niet dus we konden lang genieten van al het moois dat hier leefde. De zon die nu wel erg fel scheen maakte alles nog net even beter. We kwamen bij een spleet in een rots waar een hele school met koraalduivels zat. Verder nog honderde hele kleine visjes en één hele grote baars. Dit was eigenlijk gewoon een aquarium in een groot aquarium. Het was dan ook niet zo moeilijk om weer een heel fotorolletje vol te schieten.

De kok van het hotel had ons de vorige avond gevraagd wat wij als Hollandse maaltijd zagen. Deze avond konden we dan ook eten van alles wat we hadden opgegeven, namelijk Shoarma, patat, rijst met saus, macaroni en pannekoeken. Hollandser kon het voor ons niet! Na het eten nog wat soeveniers gekocht en vroeg naar bed. De volgende dag was het namelijk vroeg dag!

Vijfde duikdag: Het wrak van de Salem Express en Shaab Sheer West.
Dinsdag 9 februari 1999

Vandaag zouden we als extra duik naar het wrak van de Salem Express gaan. Deze veerboot is in 1991 tijdens slecht weer met 1000 pelgrims aan boord gezonken op ongeveer 6 km afstand van Safaga. Volgens onze vaste taxichaffeur heeft slechts 1 pelgrim zich weten te redden door naar de kant te zwemmen. Enkele dagen na de ramp hebben duikers nog klopsignalen gehoord. Alhoewel men niet bij ze kon komen had het waarschijnlijk weinig zin meer gehad. De tijd die men al in 'deco' zat, zou te lang zijn geweest om hen nog levend boven water te krijgen. Er mag nog maar sinds enkele jaren op het wrak gedoken worden. Het schip zou gedeeltelijk dicht gelast zijn omdat niet alle lijken toen geborgen zijn. Het is begrijpelijk dat er mensen zijn die uit principe niet op dit wrak willen duiken. Persoonlijk vonden wij het wel kunnen, als je het tenminste als zeemansgraf respecteerd en alleen kijkt en dus niets meeneemt.

Om half vijf 's ochtends liep de wekker dan ook al af. Helaas waren de afgesproken ontbijtpaketten niet aanwezig in het hotel, maar op het schip zelf hadden we gelukkig nog een kans om te ontbijten. Helaas was dit echter wat minder vers dan gebruikelijk.

Na toch wel een eindje te hebben gevaren waren we rond half acht bij de Salem Express. De wind was behoorlijk aangewakkerd en de deining was niet gering. De duikleidster hield eerst een briefing waarna ze eerst alleen te water ging. Ze zou proberen een touw aan de railing van de Salem vast te maken zodat wij hier gemakkelijk langs konden afdalen. In verband met de golven en stroming zouden we al varend van het schip moeten springen. Eerst gingen Leon en Domien te water, daarna ik. Helaas kon ik niet gelijk zinken en kwam per overmaat van ramp een touw in de schroef. Even lichte paniek want de schipper gaf een dot gas achteruit terwijl ik daar nog lag. Er gingen toen in enkele seconden bij mij heel wat litertjes lucht verloren. Gelukkig hadden we dit maal een 15 liter fles i.p.v. een 12 liter omdat we al berekend waren op een eventuele deco duik. Eenmaal onderwater pikte de duikleidster ons op en bracht ons richting Salem. We lagen kennelijk niet helemaal recht boven de Salem want we moesten nog een eindje tegen de stroom in zwemmen.

Plotseling doemde daar opeens een licht grijze muur op, de onderkant van de Salem. Dit schip ligt op zijn rechterkant op de bodem. De achterkant ligt op ongeveer 20 meter en de boeg op een diepte van 30 meter. De lengte van het schip is ruim 100 meter. Doordat we dachten dat we het schip juist van de andere kant hadden benaderd was het even moeilijk om te zien hoe het nu precies lag, maar een eind naar voren zag je een gedeelte van een openstaande boegdeur. Zelf daalde ik af naar de bodem. Het was wel heel erg leguber om daar tassen en open koffertjes te zien liggen. Dat maakte bij ons allemaal behoorlijk wat indruk.

Achtergebleven koffers van passagiers van de Salem Express....

Langs de boeg hing het anker, waarschijnlijk nu helemaal vast geroest. Toen we helemaal voor op de boeg waren konden we eindelijk kijken naar de andere kant van het schip, een prachtig gezicht om zo op het dek te kijken. Stuurhuis, draden, pijpen, schoorsten,alles was er op zat, zat er nog op, alleen nu begroeid met van alles en nog wat. Het zicht was vrij goed en je kon bijna tot het achterste gedeelte kijken. Je orientatie is op zo'n moment nog niet helemaal 100%, want je zweeft als het ware over een schip dat nu ook nog eens op zijn kant ligt. De onderwaterbeelden van de Titanic film zijn mooi, maar echt niets vergeleken met wat we hier in werkelijkheid zagen. Maar nog steeds zeer luguber als je de reddingsboten ziet liggen, tassen en dekens tussen de deuren ziet hangen en je ook opeens een cassetterecorder ziet. Toch een teken van grafschennis, want het klepje stond open en het bandje was er uitgehaald! Nog wat verder zagen we in een gangboord allemaal stoelen liggen naast een hoop kunststof bankjes, dezelfde als op het veer van Vlissingen-Breskens. In de 8 jaar dat het schip hier lag was het al aardig begroeid. Ook was het al redelijk behuisd met vissen. Al zwemmend naar de achterkant kwamen we bij het roer en de schroef aan. Een zo'n schroefblad is langer dan mijn eigen lengte.

We besloten om over het bovenste, eigenlijk het linkse, gangboord weer terug te zwemmen. Doordat wij als eerste te water gegaan waren, zagen we langs de bodem een hele kudde duikers aankomen. Best een mooi gezicht om die hele rij luchtbellen zo langs het schip te zien opstijgen. Toen we bij het stuurhuis aankwamen zagen we al een brede doorkijk. Leon en ik zijn dus hierdoor naar binnen gegaan waardoor we in het stuurhuis zelf uitkwam. Alles zat er nog, de radiozenders, raders enz. Alleen de beeldbuizen of andere toch wel belangrijke onderdelen waren er af. Via de grote ramen van het stuurhuis konden we zo weer het wrak uitzwemmen.

Het blijkt maar weer hoe je moet oppassen met zo'n 'mooie' indrukwekkende duik op behoorlijke diepte. We zaten namelijk alweer in deco. Via het touw aan de railing zijn we op het gemak opgestegen en hebben de nodige veiligheidsstops gemaakt. Toch waren de flessen niet meer echt zo vol als we gedacht hadden. Goede les voor een volgende keer! Het is namelijk zo verleidelijk om toch nog even wat moois te blijven bekijken als je daar bent. Eenmaal boven gekomen waren de golven nog hoger geworden en was het een hele kunst om via het trapje aan boord te komen. Maar dat maakte allemaal niets meer uit want deze duik was zeker een hoogte punt van deze duiktrip!

Passagiersbanken en een ongebruikte reddingsboot van de Salem Express

De twee (ochtend) duik was bij Shaab Sheer West. Dit was een rif met hele grote overhangende rifwanden. Na de duik van de Salem hebben we het zeker rustig aangedaan en niet diep gegaan. Ook hier weer genoeg moois gezien en toch weer ruim een uur onder geweest.

Na deze twee duiken hadden we uiteraard zeer veel trek. De friet, feta, spaghetti, saus en vlees smaakte daarom dan ook nog beter als de voorgaande dagen. De derde duik die dag hebben we met opzet niet meer gemaakt. We waren allemaal zeer vermoeid van de laatste twee duiken en we wilde graag nog wat energie sparen voor de volgende dag, de laatste duikdag.

's Avonds tijdens het eten ging opeens al het licht uit. De vorige dag hadden we namelijk voor de gein gezegd dat ik vandaag jarig zou zijn. Het keukenpersoneel kwam daarom met een taartje met kaarsje binnen gelopen en in het Egyptisch zongen ze waarschijnlijk "Langzaldieleven". We hebben het uiteraard maar meegespeeld. Op de koop toe kreeg ik van de goudboer nog een papyrus met mijn naam er op en tevens een afbeelding van een Waterman. Tja, dat ben ik eigenlijk ook ondanks dat ik in september jarig ben! Na het eten zijn we nog even naar Safaga Downtown gegaan.

Zesde duikdag: Tobia Kebir-Tobia Soraya en Abu Soma
Woensdag 10 februari 1999

Jawel, een ontbijtje met een ei erbij! Na te zijn aangekomen op duikbasis bleek er een duitser te zijn die vandaag alles zou gaan filmen. Perfect, want we hadden nog op het punt gestaan zelf een videocamera te huren. Maar voor een eerste keer zou dat niet echt een succes zijn geweest, dus dit leek beter!

De eerste duik was een driftduik van Tobia Kebir naar Tobia Soraya. Het was een lekker relaxed duikje langs een hele rij grote rifblokken. Zo af en toe dook de cameraman op om iedereen even te filmen. Er was weer behoorlijk wat zon, dus alle kleuren zagen er weer schitterend uit. Onderweg kwamen we weer een paar grote Napoleons tegen.

De twee duik, helaas de laatste van de vakantie, mochten we zelf bepalen. Het werd Ras Abu met zijn schitterende dropoff. Leon en ik wilde hier graag weer heen en voor de zekerheid namen we weer een 15 liter mee. Omdat we al wisten dat we aardig diep zouden gaan, gingen we direkt naar de dropoff. Uiteindelijk zaten we op 37 meter te genieten van het verre diepe zicht onder ons. Raar idee dat het nog zo ver door loopt. Je merkt op die diepte toch wel dat je lichaam niet geschikt is voor die dieptes, een apart gevoel hoor. Op het gemak zijn we langs het rif gezwommen naar een diepte van ongeveer 7 meter, daar hebben we op het gemak zitten te kijken naar allerlijk visjes. Mooi was dat er nog een heuse Baracuda kwam aangezwommen. Een hele smalle, maar lange en stevige vis. Het leek op het eerste gezicht wel een beetje op een haai. Kennelijk zijn wij als zeeuwen ook wel zuinig op onze lucht, dus we maakte er gelijk maar onze langste duik van in deze vakantie. Na anderhalf uur kwamen we dan ook pas weer aan boord.

De laatste terugtocht naar de duikbasis was aangebroken. Helaas, maar de 'duitse stoeipoes' en een school dolfijnen fleurde alles weer een beetje op. Op de duikbasis aangekomen konden we direkt de video gaan bekijken die van ons gemaakt was. De film was perfect gemaakt en we hadden geluk dat we direkt een kopie konden kopen. 's Avonds hebben we toch nog als echte toeristen Hurgada bezocht. Ook hier heb ik dan maar gezegd dat ik jarig was en van een egyptisch meisje kreeg ik zodoende een leuk stenen schildpadje. Ik kon het toen natuurlijk niet laten om bij haar dan maar een pyramidetje te kopen. Ik geloofde haar natuurlijk echt toen ze zei dat het echt handwerk was. Uiteraard, want die andere honderd zagen er exact hetzelfde uit. Aangezien ik bijna door al mijn Egyptische ponden was, kon ik haar gelukkig ook nog betalen in M&M's….

Terugreis: Hurgada - Amsterdam
Donderdag 11 februari 1999

Ook deze ochtend moesten we er vroeg uit want we werden alsnog opgehaald om naar de duikbasis te gaan. Daar konden we onze spullen ophalen die 's nachts allemaal opgedroogd waren. Na terugkomst in het hotel hebben we de rest van de bagage ingepakt en hebben we nog even een wandelingetje over het strand van Safaga gemaakt. Hoe mooi het onder water is, zo'n tering zooi is het aan de kust, helaas. Wil men hier een tweede Hurgada maken, dan zal dat toch wel aangepakt moeten worden. Maar persoonlijk mogen ze het zo wel laten, dit heeft wel iets. Je hebt nog echt het idee dat je in een totaal andere wereld ben. Zowel onder als boven water.

Bij aankomst op het vliegveld van Hurgada stond er al een dikke rij mensen buiten te wachten. We vreesden al het ergste maar uiteindelijk waren we toch vlug ingechecked en konden we binnen geruime tijd wachten op de vlucht naar Nederland. Eenmaal in het vliegtuig vernamen we dat er wat vertraging was vanwege het feit dat het vliegtuig van ijs moest worden ontdaan op Schiphol. Kennelijk waren we precies in de juiste periode op vakantie gegaan.

Na ruim vijf uur vliegen arriveerden we op Schiphol, hartje winter in Nederland en uiteraard had ik alleen maar een t-shirtje aan. Dat werd dus bij de Burger King eerst even een trui uit de tas halen voordat ik me te goed deed aan beetje te grote hamburger. Toen we weer een beetje op krachten waren was het de volgende uitdaging om de auto op de long-parking uit de sneeuw te gaan uitgraven en nog vervolgens drie uurtjes auto te rijden voordat ik weer in Middelburg was.

Mijn eerste Rode Zee duikvakantie zit er op, helaas, maar het zal zeker niet de laatste geweest zijn!

Leon

Enkele algemene wetenswaardigheden:

NB Deze site is in het verleden gepubliceerd als homepage op home.ict.nl. In de periode 11-03-1999 t/m 22-03-2007 is deze site toen 34846 maal bezocht.